Jan J. Franczak

Szekspir ma złą reputację w amerykańskich szkołach, a jak pisze Joseph Pearce: „System szkół publicznych w Stanach Zjednoczonych jest dowodem proroctwa G. K. Chestertona, że „nadchodzącym niebezpieczeństwem”, w obliczu którego stoi kultura, jest „standaryzacja według najniższego standardu”. Nic nie dowodzi tego lepiej niż usunięcie Szekspira z klas”. Więcej można przeczytać w tekście Josepha Pearce’a Nie mogę czytać, nie przeczytam: Szekspir w szkole publicznej , który w moim tłumaczeniu dostępny jest na portalu „Christianitas” . Zaprszam do lektury.  

Na portalu „Christianitas” ukazał się kolejny szkic Josepha Pearce’a w moim tłumaczeniu. Tym razem o języku, unieważnianiu pewnych słów, braku zrozumienia ich sensu oraz o tym, dlaczego pewne wyrazy ranią. Pearce przytacza na początku anegdotkę, która znakomicie ten problem ilustruje: „Kilka lat temu pewni latynoscy przyjaciele opowiedzieli mi o ponuro zabawnym, aczkolwiek być może groźnym incydencie w metrze w Waszyngtonie. Rozmawiali o czymś niewinnym, a przedmiotem ich dyskusji okazało się być coś, co przypadkiem miało czarny kolor. Powtórzenie hiszpańskiego słowa  negro  wywołało agresywne spojrzenia, a w końcu groźby słowne pewnych Afroamerykanów, którzy nie mówiąc po hiszpańsku usłyszeli właśnie powtórzenie tego słowa i założyli, że moi latynoscy przyjaciele są rasistami”. Reszta w tekście Ale słowa nas nie zranią? na portalu  „Christianitas” . Zachęcam do lektury. Ilustracja: pexels.com

Po śmierci George’a Floyda wszelka sugestia, że wybitna postać może mieć jakikolwiek związek z niechęcią do na przykład czarnoskórych mieszkańców Stanów Zjednoczonych, oznacza usunięcie jej z panteonu wybitnych postaci. Burzenie pomników przybrało charakter wręcz groteskowy i można by się było z tego śmiać, gdyby nie było to w wielu przypadkach po prostu smutne. Cóż bowiem zawinił „pokojowym demonstrantom” św. Junipero Serra? Na cenzurowanym znalazła się teraz także wybitna katolicka pisarka Flannery O’Connor. Jej opowiadania i dwie powieści doczekały się polskich przekładów i nie można pominąć jej twórczości, jeśli ktoś serio interesuje się amerykańską literaturą piękną. Poruszenie w środowisku intelektualnym wywołała jej prywatna korespondencja, która niedawno została podana do publicznej wiadomości, a w której autorka zdaje się wyrażać opinie zgoła rasistowskie. Czy oznacza to, że O’Connor była faktycznie przebrzydłą rasistką, czy jednak jest to tylko część prawdy? Jeś...